51. உகாண்டாத் திருடர்கள்... (2)

உகாண்டாத் திருடர்கள்... (1)

உகாண்டாவில் நான் வேலை பார்த்துக் கொண்டிருந்த மருந்துக்கடையில் வருடத்திற்கு ஒருமுறை (சில சமயங்களில் இருமுறை) stock taking என்றொரு வைபவம் நடைபெறும். கடையில் இருக்கும் பொருட்கள் லெட்ஜர் காட்டும் பொருட்களின் எண்ணிக்கையோடு ஒத்துப் போகிறதா என்று பார்ப்பார்கள். வழக்கமாக கம்பாலாவிலிருந்து ஒரு கணக்காயர் வருவார். சில சமயங்களில் கடை மேலாள‌ரிட‌மே அந்தப் பொறுப்பை விட்டு விடுவார்கள். அன்று கடை விடுமுறை. நானும் மற்ற அலுவலர்களும் காலை 8 மணிக்கெல்லாம் கடைக்குள் சென்று கதவை அடைத்துவிட்டு ஸ்டாக் எடுப்போம். மதியம் என் வீட்டில் எல்லோருக்கும் உணவு ஏற்பாடு செய்யப்ப‌ட்டிருக்கும். என் வீடு கடையின் மாடியிலேயே இருந்தது. ஒரு மணி நேர மதிய இடைவேளைக்குப் பின்னர் திரும்பவும் stock taking. காலையிலேயே கடை ஆட்கள் ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு இடம் என்று பிரித்து விடுவேன். அவர்கள் மருந்துக்களைக் கணக்கெடுத்து குறித்துக் கொள்வார்கள். நான் ஒவ்வொருவராகச் சென்று சரி பார்ப்பேன். இதுதான் நாங்கள் எப்போதுமே பின்பற்றும் நடைமுறை.

2006-ல் ஒருமுறை இப்படி ஸ்டாக் எடுத்துக் கொண்டு இருந்தோம். எல்லாம் நன்றாகத்தான் போய்க் கொண்டிருந்தது.  மதியம் கடைக்கு மேலுள்ள எங்கள் வீட்டில் அனைவரும் சாப்பிட்டு விட்டுத் திரும்பியும் வேலையைத் தொடர்ந்தோம். ஒரு மணி நேரம் கழித்து, வாசலுக்கு அருகில் ஒரு உயரமான நாற்காலியில் நின்று கணக்கெடுத்துக் கொண்டிருந்த பெண் ஒருவள் திடீரென மயங்கிக் கீழே விழுந்தாள். சத்தம் கேட்டு எல்லோரும் அவள் இருந்த இடம் நோக்கி ஓடினோம். முகத்தில் தண்ணீர் தெளித்தவுடன் அந்தப் பெண் சுய நினைவுக்குத் திரும்பினாள். மிகவும் களைப்பாக இருந்தாள். சரியாகச் சாப்பிட்டிருக்க மாட்டாள் என்று நினைத்தேன். எனவே, அவளை ஓய்வு எடுக்கச் சொல்லிவிட்டு நாங்கள் வேலையைத் தொடர்ந்தோம்.

சற்று நேரத்தில் அங்கே இருந்த எட்டுப் பேருக்குமே தலை சுற்ற ஆரம்பித்தது. சிலர் வாந்தியும் எடுத்தார்கள். சாப்பாடுதான் பிரச்சினை என்று நினைத்தேன். ஆனால் கடையின் உதவி மேலாளர் (ஒரு குஜராத்தி) சைவம் ஆதலால் அவனுடைய வீட்டில்தான் சப்பிட்டுவிட்டு வந்திருந்தான். அவனுக்கும் தலைசுற்று இருந்ததால் சாப்பட்டில் பிரச்சினையில்லை என்பது தெரிந்தது. நேரம் ஆக ஆகத் தலைசுற்றும் அதிகமாக ஆரம்பித்தது. கணக்கெடுத்த வரைக்கும் போதும், நாளை பார்த்துக் கொள்ளலாம் என்று எல்லோரையும் கிளம்பச் சொல்லிவிட்டேன். எனக்கும் நிற்கவே கடினமாக இருந்தது. கடையின் பின்பக்கக் கதவை அடைத்து விட்டுக் கடைக்கு மேலிருந்த வீட்டிற்குச் செல்ல எனக்கு கால் மணி நேரத்திற்கு மேலானது. மாடிப்படிகளில் கிட்டத்தட்ட தவழ்ந்துதான் சென்றேன். எப்படியோ வீட்டிற்குச் சென்று கட்டிலில் படுத்தால் வீடே சுற்றுவது போல் தோன்றியது. உருண்டு கொண்டே இருந்தேன். எவ்வளவு நேரம் முழித்திருந்தேன் என்று தெரியாது. கண் முழித்த போது இரவாகி விட்டிருந்தது. தலைசுற்று நின்று விட்டிருந்தது. ஆனால் களைப்பாக உணர்ந்தேன். அடுத்த நாள் காலையில் பணியாளர்கள் கடைக்கு  வந்த பின்னர், கடையின் முன்வாசலில் black magic க்கில் உபயோகப் படுத்தும்  சில வஸ்துக்கள் கிடந்ததாகச் சொன்னார்கள். Black magicக்கில் எனக்கு நம்பிக்கை இல்லை. ஆனால் அந்தப் பொருட்கள் மயக்கத்தை உண்டு பண்ணக்கூடிய பொருட்களாக இருக்கலாம் என்று நினைத்தேன். கடை முன்பக்கம் அடைத்திருக்கிறது, உள்ளே அனைவரும் மயங்கி விட்டால் பின்னர் பின்பக்க‌மாக‌ உள்ளே நுழையலாம் என்று யாராவது திட்டம் போட்டிருக்கலாம். பிறகு ஏதோ காரணத்தால் திட்டத்தைக் கைவிட்டிருக்கலாம்.

இதைப் போலவே இன்னொரு சம்பவமும் நினைவுக்கு வருகிறது. எங்கள் கடையில் வேன் ஓட்டுனராக முண்டு (Muntu) என்றொரு பையன் வேலை பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். நல்ல பையன், திருட்டு, போதைவஸ்துக்கள் என ஒரு கெட்ட பழக்கமும் கிடையாது. வார இறுதியில் அவனுடைய ஊருக்குச் சென்று விட்டு திங்களன்று திரும்பி வருவான். ஒரு நாள் திங்கட்கிழமை காலை பையன் வரவில்லை. கைபேசியிலும் தொடர்புகொள்ள முடியவில்லை. திடீரென மதியம் வாக்கில் ஒரு Boda Boda காரர் அவனைக் கொண்டுவந்து சேர்த்தார். போதைப் பொருள் உபயோகித்தவன் மாதிரி பையன் சிரித்துக் கொண்டே இருக்கிறான். உடனடியாகப் பக்கத்தில் இருந்த மருத்துவமனையில் சேர்த்தோம். diuretic கொடுத்து அதிக அளவில் சிறுநீரை வெளியேற்றி அவன் உடம்பிலிருந்து நச்சை/போதைப் பொருளை வெளியேற்றினார்கள். இரண்டு மணி நேரம் கழித்துச் சுயநினைவுக்கு வந்தவன் சொன்னான். பேரூந்தில் இவன் அருகே அமர்ந்திருந்தவன் ஏதோ உபயோகித்து இவனை மயக்கமடையச் செய்து, பணத்தைத் திருடியிருக்கிறான். பேரூந்து நிலையத்தில் மயங்கிக் கிடந்தவனைத் தெரிந்த Boda Boda காரர் கடையில் கொண்டுவந்து விட்டிருக்கிறார்.

இந்த நிகழ்ச்சிக்குப் பின் வேன் பயணத்தின் போதெல்லாம் ஓட்டுனருக்கு அருகிலிருக்கும் முன்னிருக்கையில் மட்டுமே பயணிக்கத் தொடங்கினேன். அதிலும் பிரச்சினை இருந்தது. ஏற்கெனவே அந்த இருக்கையில் யாராவது அமர்ந்திருந்தால், நான் அந்த வேனில் ஏறமாட்டேன். ஓட்டுனர் எனக்காக அங்கே ஏற்கெனவே அமர்ந்திருப்பவர்களை எழுப்பிவிட்டு என்னை அமரச் செய்வார்கள். சில சமயம் அப்படி எழுப்பிவிடப்பட்டவர்கள் மிகவும் கோபமாக என்னை முறைத்துக் கொண்டே பின்னால் செல்வார்கள். இப்போது நினைத்துப் பார்க்கும்போது, நான் அப்படிச் செய்திருக்கக் கூடாது என்பது புரிகிறது. நிறத்தை/இனத்தை முன்னிறித்திச் சிலருக்குச் சலுகைகள் வழங்கப் படும் போது, அதனால் பாதிக்கப் படுப‌வர்களுக்கு எப்படி வலிக்கும் என்பது, வளர்ந்த நாடுகளுக்குக் (??) குடியேறி நான் பாதிக்கப்பட்ட பின்னர்தான் புரிந்தது. விதி வலியது, வேறென்ன சொல்ல?

48. உகாண்டா திருடர்கள்... (1)

பாதுகாப்பு என்ற விசயத்தைப் பற்றிப் பேசும் போது எனக்கு உகாண்டாவில் நடைபெற்ற சில சம்பவங்கள் நினைவுக்கு வருகின்றன. இவை வழிப்பறி போன்ற சிறு திருட்டுகள் கிடையாது. குறைந்தபட்சம் ஒரு மணி நேரமாவது ரூம் போட்டு யோசித்திருப்பார்கள் என நம்பும்படியான திருட்டுகள். உகாண்டாவின் பொருளாதாரத்தில் இந்தியர்களின் பங்களிப்பு மிக அதிகம். இடி அமீன் காலத்தில் இந்தியர்கள் விரட்டி அடிக்கப்பட்டதும் அதன்பின் உகாண்டாவின் பொருளாதாரம் மிகவும் சரிந்து கவலைக்கிடமானதும் உங்களுக்குத் தெரிந்திருக்கலாம். அப்போது அடுத்து வந்த குடியரசுத்தலைவர் இந்தியர்களைத் திரும்பி வருமாறு அழைப்பு விடுத்தார். அவருடைய நோக்கம் இந்தியர்கள் உகாண்டாவின் தொழிற்துறையில் பலமாக முதலீடு செய்வார்கள், அதன் மூலம் பல‌ உகாண்டர்களுக்கு வேலை வாய்ப்புகள் அதிகரிக்கும் என்பதே.

விதி வலியதல்லவா? இந்தியர்களும் வந்தார்கள், பல தொழில்களில் முதலீடும் செய்தார்கள். அவ்வாறு தொழில் தொடங்க வந்தவர்களில் மிகப் பெரும்பான்மையினர் குஜராத்திகள். அவர்கள் வரும் போதே அவர்களின் ஆலைகளிலும் அலுவலகங்களிலும் வேலைசெய்வதற்காக கூட்டம் கூட்டமாக இந்தியர்களை (குஜராத்திகளை)  அழைத்தும் வந்தார்கள். குஜராத்திகள் எந்த நிலையிலும் எப்போதுமே தங்களை முதலாளிகளாகவே கருதுபவர்கள். தொழிலைக் கற்றுக் கொள்வதற்காகவே வேலையில் சேருவார்கள். தொழில் நுணுக்கங்களைக் கற்றுக் கொண்டதும் தனியாகக் கடை விரித்து விடுவார்கள். இவர்களின் இந்த சொந்தத் தொழில் சார்ந்த மனோநிலை உகாண்டாவிற்குப் பாதகமாகப் போயிற்று. வேலை செய்ய வந்தவர்கள் எல்லோரும் கொஞ்ச காலத்தில் சொந்தத் தொழில் செய்ய முற்பட்டனர். பெரிய அளவில் தொழில் தொடங்க முதலீடு இல்லை, என்ன செய்வது, சிறிய கடையைத் தொடங்கு என்று மளிகைக்கடை, மருந்துக்கடை, stationery shop என்று சிறு முதலீட்டுத் தொழில்களில் ஆதிக்கம் செலுத்தத் தொடங்கினர். பரிதாபம் என்னவென்றால் இந்தக் கடைகளில் வேலை செய்வதற்கும் இந்தியாவிலிருந்தே ஆட்களைக் கொண்டு வந்தனர். அவர்களும் கொஞ்ச காலம் அவர்களிடம் வேலை செய்துவிட்டு பின்னர் தனியாகக் கடைகளை ஆரம்பித்தனர்.

ஆனால் உகாண்டா அரசாங்கம் இந்தியர்களை திரும்பி அழைத்தற்கான காரணங்கள் வேறு. அப்படியானால் இந்தியர்கள் பெரிய சொழிற்சாலைகளே அமைக்க வில்லையா? அதையும்தான் செய்தார்கள். இன்றும் உகாண்டாவின் பொருளாதாரத்தில் இந்தியர்களின் (குஜராத்திகளின்) பங்களிப்பு மிகவும் அதிகம். ஆனால் சிறுதொழில்கள் என்பவை உகாண்டர்களுக்கானவை. அதில் இந்தியர்கள் கை வைத்திருக்கக் கூடாது என்பது என் எண்ணம். அரசாங்கம் இப்போது சில கட்டுப்பாடுகளைக் கொண்டு வந்திருப்பதாக நண்பர்கள் மூலம் அறிந்தேன். சாதாரண உகாண்டர்கள் நம்மாட்களால் எவ்வாறு சுரண்டப் படுகிறார்கள் என்பதைத் தனியே எழுதுகிறேன். எதையோ எழுதத் தொடங்கி எதையோ எழுதிக் கொண்டிருக்கிறேன்.

2005-ல் நான் இருந்த பாலே (Mbale) எனும் நகரத்தில் நான்கு மொத்த விலை மருந்துக்கடைகள் இருந்தன. அனைத்துமே இந்தியர்களுடையவை. உரிமையாளர்கள் குஜராத்திகள், கடைகளின் முக்கிய பொறுப்பிலிருந்தவர்கள் தமிழர்கள். அங்கே வழக்கமான நடைமுறை என்னவென்றால் முதல் நாள் விற்பனையில் சேர்ந்த பணத்தை அடுத்த நாள் காலையில் வங்கியில் கட்டி விடுவார்கள். சில சமயங்களில் விற்பனை அதிகமாக இருந்தால் காலையில் சேர்ந்த பணத்தை மதியம் வங்கியில் கட்டி விடுவார்கள். எல்லா கடைகளிலும் இதே நடைமுறைதான். பாதுகாப்புக் காரணங்களால் நிறைய பணத்தை கடையில் வைக்க வேண்டாம் என்பதற்காக இந்த ஏற்பாடு. இன்னொரு பாதுகாப்பு அடுக்காக கடைகளுக்கு "அஸ்காரிகள்" எனப்படும் துப்பாக்கி ஏந்திய பாதுகாவலர்கள் உண்டு. உகாண்டாவில் இது போன்ற தனியார் பாதுகாப்பு வழங்குதல் என்பது மிகப் பெரிய சந்தை. காசுக்குத் தகுந்தாற்போல பாதுகாப்பு உபகரணங்கள் மாறுபடும். வெறும் கம்பு முதல் துப்பாக்கி வரை காசுக்கேற்ற தோசை. இது போன்ற பாதுகாப்பு வழங்கும் நிறுவனங்கள் அவர்கள் வாடிக்கையாளர்களிடம் அதிகமாகப் பணம் வசூலித்தாலும், அங்கே வேலையில் சேரும் அஸ்காரிகளின் சம்பளம் என்பது மிகவும் குறைவே. எங்கள் கடையிலிருந்த அஸ்காரிக்கு மாத சம்பளம் 2500 ரூபாய்தான். அதை ஒப்பிட்டால் எங்கள் கடையில் அப்போது வேலை செய்த கடைநிலை ஊழியருக்கே மாதம் 3600 ரூபாய்க்கு மேல் சம்பளம் மற்றும் வருட இறுதி ஊக்கத் தொகையும் உண்டு. எங்கள் கடை பாதுகாப்புக்கு வரும் அஸ்காரிகள் எங்கள் கடையில் வேலை ஏதேனும் இருக்கிறதா என்று விசாரிப்பர்.

பாலேவிலிருந்த மற்றொரு மொத்தவிலை மருந்துக் கடையிலும் இதே போல் ஒரு தனியார் பாதுகாப்பு நிறுவனம் துப்பக்கி ஏந்திய அஸ்காரி பாதுகப்பு வழங்கிக் கொண்டிருந்தது. ஒரே அஸ்காரியே எப்போதும் ஒரு கடைக்கு வரமாட்டார், சுழற்சி முறையில் ஒன்று அல்லது இரண்டு வாரங்களுக்கோ ஒருமுறை மாறி மாறி வருவார்கள்.

சம்பவ நாளன்று அங்கே வேலை செய்யும் தமிழர் ஒருவர் பணத்தை எடுத்துக் கொண்டு வாசலுக்கு வர, இதற்காகவே காத்துக் கொண்டிருந்த ஒருவன் துப்பாக்கியைக் காட்டிவிட்டான். வேறு வழியே இல்லை, பணத்தைக் கொடுத்தாயிற்று. வாங்கியவன் ஓடத் தொடங்கிவிட்டான். வேலை செய்பவர் அஸ்காரி என்ன செய்கிறான் என்று பார்த்தார். அஸ்காரி துப்பாக்கியை வைத்துக் குறிபார்க்காமல், ஓடியவனைத் தொடர்ந்து ஒரே ஓட்டம். பரவாயில்லையே கடமை தவறாத வீரனாக திருடியவனைத் தொடர்ந்து ஓடுகிறானே என நம்மவரும் நம்பி இருந்தார். அரை மணி நேரமாக இருவருமே திரும்பாத பின்னர்தான் தெரிந்தது, இருவருமே எஸ்கேப். இருவருமே கூட்டுக் களவானிகள். இந்த அஸ்காரி கடையின் பண நடமாட்டத்தைக் கண்காணித்திருக்கிறான். எந்த நேரத்தில் வங்கியில் பணம் கட்டுகிறார்கள், யார் வங்கிக்குச் செல்கிறார், வங்கிக்கு எவ்வாறு செல்கிறார்கள், இவை அனைத்தையும் கவனமாக நோட்டமிட்டிருக்கிறான். எல்லாம் தெரிந்தவுடன் நண்பனுடன் சேர்ந்து நாள் குறித்துவிட்டான்.

கடை முதலாளி குஜராத்தி, விடுவாரா? பாதுகாப்பு வழங்கிய நிறுவனமே பணத்தைத் தந்தாக வேண்டும் என்று சொல்லிவிட்டார். பாதுகாப்பு நிறுவனமோ பணமெல்லாம் கொடுக்க முடியாது வேண்டுமானால் கணக்கில்   கழித்துக் கொள்ளுங்கள் என்று சொல்லிவிட்டது. அதன்படி பாதுகாப்பு நிறுவனம் அஸ்காரியை அனுப்பும், மாதாமாதம் அதற்கான செலவு இந்தத் திருடு போன கணக்கிலிருந்து கழிக்கப்படும்.   கணக்குப் பார்த்தபோது மூன்றோ நான்கோ வருடங்களுக்கு கடைக்காரர்கள் மொத்தமாகப் பணம் கட்டியிருந்தார்கள். இது முதல் சம்பவம். பதிவு நீளமாகப் போவதால் மற்றவை அடுத்த பதிவில்.